1958   >   dramat psychologiczny / dramat wojenny

Film wybitnego, przedwcześnie zmarłego reżysera filmów fabularnych i dokumentalnych.
Patron nagrody przyznawanej młodym filmowców przez Szkołę Filmową w Łodzi od 1960 roku.

Film oparty na opowiadaniach Jerzego Stefana Stawińskiego.

Jedno z czołowych osiągnięć „szkoły polskiej”, nagrodzone na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Mar del Plata w 1959 roku nagrodami za scenariusz oraz FIPRESCI.

Film to połączenie dwóch nowel. Część pierwsza to ironiczna opowieść o warszawskim cwaniaku, Dzidziusiu, który przypadkowo wciągnięty w sprawy powstania zdobywa się na heroiczny, ale bezcelowy gest. Druga z nowel, utrzymana w tragicznej tonacji, opowiada
o człowieku, który przez zbieg okoliczności jest kreowany na bohatera obozu jenieckiego. Historia o jego rzekomej ucieczce z obozu podtrzymuje na duchu jeńców obozu, mimo że on sam tak naprawdę umiera z zimna i samotności w przewodzie wentylacyjnym, nie chcąc zniszczyć nadziei jaką dał swoim towarzyszom.

Dramat psychologiczny w wojennych realiach. Reżyser dokonuje gorzkiego rozrachunku
z mitologizowaniem wojennej przeszłości.


Twórcy:

reżyser
Andrzej Munk
scenariusz
Jerzy Stefan Stawiński
zdjęcia
Jerzy Wójcik
scenografia
Jan Grandys
montaż
Jadwiga Zajiček
muzyka
Jan Krenz
obsada
Edward Dziewoński, Barbara Połomska,
Leon Niemczyk, Kazimierz Rudzki,
Henryk Bąk

Nagrody:

MFF, Mar del Plata
Nagroda dla najlepszego zestawu filmów, Nagroda za scenariusz (Jerzy Stefan Stawiński), Nagroda FIPRESCI
Łagów
Syrenka Warszawska- nagroda Klubu Krytyki Filmowej SDP- w kategorii filmu fabularnego
Materiały: HD
Długość filmu: 78’

Multimedia